"Ben, köyün akılsızı! Siz konuştuğunuzda ben sustum. Siz güldüğünüzde ben ağladım." 
"Hakikatler hep bir yerde durur..."
"Kitaptaki mürekkep izleri, geçmişin silinmez lekelerini hatırlatıyordu."
"Her ses, her taş, her çatlak başka bir hikâyenin anlatıcısıydı." 
Bu yorgun düşmüş toprakları "yurt" sayanların geride bıraktığı saklı ve sessiz izlerin hikâyesi...  Aydın Kaşkal'ın ilk romanı Saklı Gölge'de, yıllar içinde bir kıyanın önüne katılıp gidenler, gidip de dönmeyenler, yollarda can verenler, parçalanan aileler yeniden yaşam buluyor. Gözden ırak tutulanları, istenmeyenleri, yok sayılanları, sürgün edilenleri, öldürülenleri herkes unutsa da vicdanlar unutmuyor. Hakikatler bir gölge, bir ağaç, bir "deli" olarak gün yüzüne çıkıyor. Kurbanlar değişiyor, trajedi aynı kalıyor.
Birlikte yaşamanın, çok kültürlülüğe ve farklı düşüncelere alan tanımanın resmi tarihte anlatıldığı denli kolay olmadığını, yazgıların nasıl hoyratça altüst edildiğini ince bir dille anlatıyor Kaşkal.
Her şeye karşın unutmamak için, anımsamak için, kötülüğe teslim olmamak için tarihin örtüsünü kaldırıyor elinizdeki kitap anlatıyorlar; onların ölüme dair, kayıp, ayrılık, yas, yara, yıkım, öfke, korku, acı, neşe ve hüzne dair serüvenlerini...