"Zihnin ve kalbin kendi suyudur her daim akıp yolunu bulan.
Çamurlu tırnakların içini durulayarak akmaya devam eder ve satır satır yeni bir dünya kurar. Yeraltının kıvrılarak
dolanışıdır bu toprağın ışık alan, güneş gören tarafına."
-
Bu kitap "Orada kimse yok mu?" sorusuna yeraltından gelen cevaptan doğdu. Sığınaktan, saklı yurtlardan yükselen apansız nefesten. Suskunluklarıyla konuşanların sesinden.

Sınırsızlığın peşinde yerkabuğunun sır katmanından atılan o çığlıktan.

Pelin Özer ve Reyhan Karaarslan, gerçeklik düzleminde
birbirlerine yazdıkları mektuplarda yeraltını yerüstüyle
konuşturup ortak bir duygunun-varoluşun etrafında
birleştiriyor.