Onun artık ne aynı bedeni ne aynı yaşam beklentisi var; artık aynı şekilde iletişim kurmuyor, aynı dünyayı algılamıyor, aynı doğada yaşamıyor, aynı mekânda ikamet etmiyor. 
Kafası artık anne ve babasınınkiyle aynı kafa değil; o artık başka türlü kavrıyor.
O, Parmak Kız. 
Bilgi artık o eski "megafonların" tekelinde değil. Sessizlik ve itaat talep eden o eski dünya yıkıldı. Okul, hastane, iş yeri ve siyaset... Bütün miadı dolmuş kurumlarımız can çekişiyor. Çünkü bilgi artık herkesin cebinde. 
Michel Serres bu kitapta geri döndürülemez bir sarsıntıyı anlatıyor. Ancak karamsarlığa yer yok. Tıpkı kendi kesik başını ellerinde taşıyan Aziz Denis gibi, Parmak Kız da belleğini ve bilişini dışarıdaki makinelere aktardı. Kesik boynunun üzerinde ise tek bir şey kaldı: İcat etmenin o kor halindeki sevinci. 
Eski düzen ölüyor. Parmak Çocuklar yeni bir dünya kuruyor.