Birden öyle sevindi ki, kalkıp koşmak, eve kadar koşmak, annesi, hatta babasının boynuna sarılmak geldi içinden. Yahut da dünyayı zangır zangır titretecek müthiş bir nara koyuvermek!
Sırt sırta verirlerdi be, sırt sırta!
Sabahleyin dükkâna erkenden gelirler, elbirliği ile ortalığı güzelce süpürürler, çarşıdan kıymayı, ekmeği, fasulyeyi alır, köfteyi piyazı hazırlar, Arnavut köftesi gibi, büyük bir çinko sahan içine koyup kaldırırlardı. Çırağa filan da lüzum yoktu. Biri ocakta köfteleri pişirirken, ötekiler de garsonluk yaparlardı. Bu işi nöbete bindirmek de mümkündü elbette. İşler mayna olduktan sonraysa, helâlı minallap'tan kazandıkları mangırları...
(Kitap'tan Sf. 34)