ağaca asardım kendimi
jilet olurdu aidiyet
kalbimden buğday akardı inanmazsınız
babamı affedemedim hiç
ama anladım
dokunamayacak kadar derin
bir daha kendimi onaramayacak kadar çaresiz

anlamak da çamur kokardı
ağlamadım hiç
salıncakta kendini sallıyordu bir kedi
indirip bedenimi
elbiseler dikerdim çocuklar gibi