Varlığımın gövdeme sığmadığını bir sırada yürüdüm dağlara doğru. Biliyorum ki dağlardan da öte bir dağ var. Somut mekanlar olan yüksek dağlara çıktığımda içine gelip oturacaktı o öte dağlar. Dağ bende giderek bir macera olmanın ötesine geçerek ve iç serüvene dönüşecekti. Somut, mekanlar olarak yaşadığım dağları seviyordum. Ülkemin ve dünyanın tüm dağcıları gibi bundan haz alıyordum. Oysa dağ bir imgeydi bende. Ve ben o imgenin peşine düşüyordum. Ta yüreğimin derinliklerinde duyduğum bir yankıydı. Kıyısından başladığım dağ serüveni giderek önümde açılan sonsuz bir sayfaya dönüşüyordu. Sonra bir zaman geldi: bir yılki atının yelesinden akan rüzgar gibi kapıp koyuverdim kendimi dağlara ve gerçek dağlarla imgemi karıştırır oldum. Şairim. Bu dünyanın yabancısıyım. Ve yitirdiğim iklimi arıyorum. Kirlenmemiş olarak kalabilen bu dağlarda bulurum belki benliğimi diye aranır dururum.