Kendini tüm şairlerle "akraba" sayan yücegönüllü bir şairin, kendini, hayatın görünen-görünmeyen tüm nesneleriyle eşitleyen "kardeşçe" yücegönüllülüğünün sessiz şarkısı:

Düşündüm konunu ölümün.
Küpün, piramidin, silindirin.

Yanlış nesne yok.

Şeyleri en iyisi şudur.
Bir akşam gördüğü yerleri anlattı bana.
Gölgesiyle bıraktım suyu.
Sonluyu, kurcalamalı.
Ağaçlar koysun adamı.