Şunu çok kez düşünürüm: Acı çekiyoruz, canımız
sıkılıyor, gücümüze gidiyor ve yazık ki elimizden
pek bir şey gelmiyor... Bu karanlık anlarda edebiyat
ortaya çıkıyor, kibarca selamını verip bir köşeye
oturuyor. Yanına koşuyoruz, ona sarılıyoruz; ipleri
elimize alıyoruz, adaleti sağlıyoruz, haksızdan hesap
soruyoruz, bazen de büyük bozgunlara uğruyor,
kalemimize diş geçiremiyoruz. Belki de çekilen
acıların, can sıkıntılarının bahşettiği tek şey budur,
yazmak.