Eğitim-Sen'deki arkadaşların Kadıköy'de başlattıkları ve en önemlisi: neredeyse kurumlaştırmayı başararak sürdürdükleri bir sendika tiyatrosu girişimi, başarıyla rayına oturtuluyor, zamana dayanarak "gelenekselleşme" düzeyine yaklaşıyor, yani giderek benzerleri için bir model oluşturma pratiğine giriyor.

Benim, yazıyla "-meli", "-malı" diye bitecek şeyler söylememe gerek kalmıyor yani. Öte yandan, bu sendika, eğitim emekçilerinin sendikası olunca, onların tiyatrosu da "eğitim"le içli dışlı bir tiyatro oluyor ister istemez. Böylece, "işçi tiyatrosu" kavram ve pratiğinin "dar bir bakış" olduğunu iddia edeceklere karşı, daha genelde emekçinin tiyatrosunu, hatta en iyisi, "emeğin tiyatrosu"nu örnekliyorlar. Eğitim'le tiyatro'yu yan yana duymaya bile tahammülü olmayan dostlara da, hem doğaçlaması, metin oluşturması, sahnelenmesi, oyunculuğu vb. ile komple bir "ensemble" (topluluk) çalışması sunuyorlar, hem de bunu, bizzat eğitimcilerin, asla "başöğretmen" edasına girmeksizin, gerçekçi ve eleştrili bir eğlendiricilik düzeyinde başarabileceğini kanıtlıyorlar.
"Yılmaz Onay"
TEAB Kolektif Çalışma