Gözün karası, keşke silebilse bahtın
karasını. Doğumla başlayan yolculuk,
ölüm denen hüzünle nihayetlenmeden
güle oynaya mutluluğu yakalayıp sarılsa
insan. Bir defa dizinde uyuyabilse
huzurun. Fotoğraf çekinirken, -poz
derdine düşmeden- içinden geldiği gibi
gülebilse. O zaman yaşamanın günlerle
kayda geçen tarihi, belki de anlam kazanır.