Bir gün hiç beklemediğimiz bir anda birisiyle tanışırız. O kimdir, nedir, kimin nesidir, hayatı boyunca neler yaşamıştır, hiç bilemeyiz. Ama anlamsız bir şekilde hoşumuza gider. Daha adını bile bilmezken ondan etkileniriz. Onu tanımamız gerekir, ama hemen tanıyamayız. Tanımak için sabırsızlanır, ölür biteriz. Tanımak için adımlar atarız. Tanıdıkça daha çok hoşumuza gider, bu his bir süre sonra yerini aşka bırakır. Sonra o kişi aniden hayatınızdan kayıp gider. Siz tutmaya çalıştıkça, daha hızlı kayar. Siz bu kez tuttum sanarsınız, ama tek tuttuğumuz şey boşluktur. Kovalar dururuz, bazı zamanlar boşa kovaladığımızı düşünürüz, ama böyle düşünürken bile kovalarız. Biz aslında o elimizden kayıp gideni kovalamıyoruz, biz umudu kovalıyoruz. Orada bir yerde var olduğunu düşündüğümüz umudu. Bazılarımız haklı, bazılarımız haksız. Bazılarımızın koştuğu o yolun sonunda o umut var, bazılarımızın ise yok. Koşmaktan vazgeçmeyin. Eğer koşmaktan vazgeçerseniz, o olup olmadığını bilmediğiniz umut varsa, o da yok olacak.