Ben Elif Kutlu. Öyle bir çıkmaz sokağa girdim ki, tek çıkış yolumun yazmak olduğunu anladım. Yıllardır içimde bir ukdeydi yazmak... Şimdi biliyorum ki, kalemimle içimdeki acıyı paylaşabilir, yükümü hafifletebilirim. Çünkü benim insanım, sevinçleri olduğu kadar acıları da paylaşır. Benim güzel Türkiye'm ve içimde yaşayan güzel yürekli insanlarım... Zamanla geçen şey acı mıydı, yoksa biz miydik acının içinden geçen? Evlat acısı... Acıların en büyüğü. Öyle bir acı ki, yüreğinizi yerinden söküp avucunuza bıraksalar ne yaparsınız? Bilmiyorsunuz, değil mi? Ben de bilmiyordum. Ta ki bir gün o acıyı yaşayana kadar... Yüreğim avuçlarımda kaldı. Haykırmak, isyan etmek istedim ama sustum. İçime attım. Peki ne yaptım? İşte bu kitapta anlatmak istediklerim tam da bunlar... Sayfaları çevirdikçe anlayacaksınız. Bu bir iç döküş, bir haykırış, bir yas... Ve belki de yeni bir başlangıç.