Mehmet Azazi'nin "Bu ıssız gökte, Bu yorgun denizde" adıyla kitaplaşan eseri sıcak bir gülümsemeyle uzanıyor okuruna. Şairin sesini her yerden, bazen Doğunun batısından fısıldadığı, yılgınlığa düşmeden batının en doğusundan duyurduğu ve yankıyı tek başına karşıladığı bir anın resmiyle koluna giriyor okurun. Belki şarkı bağrına basmaktan söz ediyor yalnızlığından tutarak ama Azazi'nin çağrısı geniş kitleleri kucaklama arzusunu hiç eksiltmiyor. Sorular soruyor karşılıklarının sağlamasını yaparken. Hayatı ıskalamayı reddeden soruların yanıtlarını bu ıssız gökte bulmayı arzu ettiğine tanıklık edebiliriz. Yaşama dair mutlulukları yarına bırakmamayı umut ederek bulmaya çalışıyor, kendi yankısını kendi kıyısında...