Tarihi açıdan Resul Aleyhisselam devrine kadar çıkan nazîre Türk şiirinde, Fars şiirine paralel olarak, on ikinci yüzyıldan itibaren görülür. Nazîre Türk şiirinin farklı bir görünüşü ve başka bir yüzüdür. Bir şiirin benzerini yazma anlamına da gelen nazîrenin şairler arası bir bağı vardır. Yani şairler arasındaki ilgi nazîre ile kurulmuştur. Bu durum aynı zaman içinde kendisini gösterdiği gibi asırlar arası zamanlarda da görülür. Bu açıdan bakılınca nazîrenin bir şairin yetişmesinde önemli olduğunu belirtmemiz gerekir. Yunus gibi söyleme, Fuzûlî gibi yazma Nâbî, Nedîm ve Gâlib gibi sanat yapma hemen her şairin istediği şeydir. Bu durumda şairlerin birbirlerine olan ilgisi kendiliğinden ortaya çıkar.

Aynı zamanda yaşayan şairler bir atışma veya yazılma niyeti ile ortaya çıkıp kendilerini gösterirler. Bu halk şairleri arasında atışma olarak görülür; divan şairleri arasında ise yazışma şeklindedir. Atışmada kalbe doğanlar, yazışmada ise daha iyisini yazmak için kalemle oynamalar vardır. Ancak bunu da şairin ilhamı yönlendirir. Böylece nazîre şiirler ortaya çıkar ve şiire, sanata bir canlılık, zenginlik gelir. Şairler bir noktada hayran oldukları veya sevgi duydukları sanatkâra karşı kendilerine çekidüzen verirler ve daha iyisini yazmak aşkı ile şiirlerini ortaya koyarlar. Bu durum bir noktada edebiyatta yarışa katılma gibi görünür. Böylece Türk edebiyatında nazîre vadisi asırdan aşıra yeni yeni şairlerle kendisini yeniler.