Gün­düz­le­ri bir man­dı­ra­da, ak­şam­la­rı ayak­ka­bı bo­ya­cı­lı­ğı­na devam eder. Man­dı­ra se­ne­de altı ay ça­lış­mak­ta­dır. Ça­lış­ma­sı so­nu­cu fı­rın­cı­ya olan bor­cu­nu da öde­miş­tir. Zaten tek ser­ma­ye­si doğ­ru­lu­ğu­dur. Man­dı­ra­cı­da ça­lı­şır­ken ka­zanç du­ru­mu­na bakar, gayet iyi. Bire on gibi bir ka­zanç görür. Ama gene de işçi ola­rak ça­lış­ma­sı ge­rek­ti­ği­ni ak­lın­dan çı­kar­maz. 
Bir gün man­dı­ra­da ça­lış­tı­ğı­nı, çok zen­gin ve te­le­viz­yon di­zi­le­rin­de­ki iş adam­la­rı gibi ol­du­ğu­nu rü­ya­sın­da görür. Bu rü­ya­sı­nı pat­ro­nu­na an­la­tır. An­la­tır­ken ken­di­si­nin de man­dı­ra işini yapıp ya­pa­ma­ya­ca­ğı­nı tar­tı­şır. Bu tar­tış­ma haf­ta­lar­ca sürer. İşi de iyi öğ­ren­me­ye ve sev­me­ye de baş­la­mış­tır. Man­dı­ra­cı­lık, ha­ya­li­ni süs­le­mek­te­dir. Her yerde "Benim de bir gün man­dı­ram ola­cak." diye an­lat­ma­yı eksik bı­rak­maz.