Yüzünde acıların resmettiği ince çizgiler
Ardı sıra dizilmiş yorgun göz kapaklarına
Bir tutam kınalı saç zayıf bitap yanaklarında
Rüzgardan bir o yana bir bu yana savrulmakta
Gölgesi dağ gibi önünde ayaklar altında
Gözleri nemli bir o kadar düşünceli uzaklarda
Dalıp gitmiş hangi zaman aralığına
Bir gün göçüp gidecek bu dünyadan
Bütün yaşanmışlıkları bütün acılarıyla
Sahipsiz kimsesiz orda öylece bir köşede
Sade ve basit bir gidiş için kımıldamayacak
Ne bir dal ne de bir yaprak son nefesinde
Bütün kainat bir saat misali işlemekte
Dünya dönüyor elbet boş olmasa gerek
Çektiği acılar da yaşadığı mutluluklar da
Bir hayal şimdi etten kemikten bir bedende
Karışıp yokluğa adını yazdıracak sadece mezar taşına
Ansızın gelip geçen kuşların kanatlarına takılacak belki çalıları
Dipte biten kuru otların kapladığı bir toprak yığınına
Son anda fark etmeden bir yağmur damlası can verecek
Tekrar yeşertecek yaşanacak ne varsa ardında kalanlara.
Ne bu gidiş son gidiş olacak
Ne de bu yeşeren ümitler son bulacak.