Hayatta herkes kendi boşluğunu arar.
Âşık olmak değildi bu; aşka düşmekti.
Sahi aşk neydi? O gün gelir diye beklemek mi? Olmayacağını bile bile
hayal kurmak mı? Ya da tam oldu derken terk edilmek miydi?
Neydi aşk? Çok sevmek miydi? İki yırtık ruhun birbirine vermiş olduğu
değer miydi?
Çocukça bir inattı aslında biraz... Eski ilişkilerden kalmış, kalıplaşan yaraların
ve yaşanamamışlıkların inadına her şeyi göze alabilmekti belki de...
Uğruna canından bile geçebilmekti...
Hasret ve gözyaşı ile yoğrulmuş karalamalar ve tutulan notlar geriye
kalan tek şeydi. Kavuşamadıkça büyüdü, yaklaşamadıkça serpildi. Küskün
bir bahar dalının güneşe direnişiydi ve belki de hiç gelmemiş ve hatta hiç
gelmeyecek bir yaz mevsiminin solgun yüzüydü aşk...
Ölümün bile bitiremediği, kökeni ve kaynağı ne olursa olsun sabit olan
bir şey vardı ki; insan beyninin yasakları reddettiği ve eskilerden kalma
mantık yumaklarına karşın;
Onların aşkı vardı ve hakikatti.