Bu, düşüp yeniden doğrulmanın değil, insanın kendi içine doğru yaptığı en büyük yolculuğun hikâyesidir. Eftelya, seçilmişlik zannının zehrini tatmış; ihaneti, kaybı, hastane duvarlarının sessizliğini ve kalbini yoran bütün sınavları yaşamıştır. Ama hiçbir acı onu bitirmemiştir-tam aksine, kendi gerçeğine yaklaştırmıştır. Hayatın ortasında ansızın beliren bir mucize, "Işık", Eftelya'nın yüreğine yeni bir kapı aralar. Artık bilir ki seçilmişlik bir ayrıcalık değil; teslimiyetin, sükûnetin ve içsel merhametin yoludur. Yıllarca kızdığı her şeyin, kırıldığı her insanın, kaçtığı her acının ardında tek bir hakikat vardır: İnsanı iyileştiren şey, başkalarını yargılamak değil; kendi kalbinin kapısını aralamaktır. Eftelya, hayatının en karanlık çağından çıkarken bir zafer ilan etmiyor. Sadece fısıldıyor:
"Ben başarmadım ... Rabb'ime teslim oldum!"