Yüce Allah, kulunun gönlüne acziyet duygusunu bir lütuf olarak üfler.
Zira insan, bu duygunun şuuruna erdiği anda, benliğini perdeleyen her egoyu birer birer soyar; nefsin gurur duvarlarını yıkar ve Rabbine kul olmanın hakikatine yaklaşır.
Acziyet; insanın kendi hiçliğini idrak edip, Allah'ın sonsuz kudreti önünde eğilmesidir.
Bu eğiliş bir zayıflık değil, bilakis bir güçtür zira eğilen başlar, Hak nazarında yükselir.
Kibir ise, insanın içindeki karanlık bir puttur.
O put ki, Allah'ın "eşref-i mahlûk" kıldığı insanı, "esfel-i sâfilîn" çukuruna yuvarlar.
Yaratıcının insana biçtiği kıymet, bu kirli duygularla lekelenmemesi içindir.
Kibir, insanın içinden Rahmet'i süpürür; kalbini yalnızlığın buzlarıyla kaplar.
Acziyet ise kalbe Rahmet kapılarını aralar oradan giren her ışık, kişiyi nura gark eder.
Bir kul düşün ki, kendisini Rabbine tam manasıyla teslim etmiş;
onun kudretine güvenmiş, onun rahmetine sığınmış...
İşte o kul, artık hiçbir şeyden korkmaz.
Ne insanlardan, ne makamdan, ne de fâniliğin esaretinden.
Çünkü o bilir ki; "Hasbünallâhu ve ni'mel vekîl" Allah bize yeter, O ne güzel vekildir.