Merdîn...
Taşın diliyle konuşan bir yürek, rüzgarın alnına yazılmış bir destan..
"De ki beyaz çatal
De ki geyikli duvar halısı
De ki ağırdır Suriye kahveleri
Lübnan Beyrut lokumu
Bir iğ doğurur acem halısının üstünde beni
Eşgere her şey
Kaşı yarılmış yiğitler yatar orta yerde.."
Uygur Orhan, kelimeleriyle bir düş kuruyor; su gibi serin, ateş gibi kor, ekmek kadar hak bir düş.. Kadim bir toprağın nabzında; aşkın, sürgünün, emeğin, ölümün ve yeniden doğuşun sesiyle konuşur. Her dize bir sızının, bir hatıranın, bir kadının, bir çocuğun yankısı.
"Mezo1 Merdîn / Bir Düş Avlusu" yalnız bir kentin değil, insanın içindeki en eski coğrafyanın da şiiridir.
Her mısra biraz ağıt biraz sevda, biraz da insanın kendine fısıldadığı en derin söz. Ve belki de tüm bu dizelerin sonunda, şairin kalbinden yükselen o tek ses kalır. "Kal, gitme ey Merdîn..
Mehmet Latif Sağlam