"İtalya'nın James Joyce'u" olarak nam salmış Carlo Emilio Gadda, çevrilmesi en zor yazarlar arasında gelir. Akademisyenler sıklıkla tekrar eder: "Her Gadda çevirisi bir yorumdur." Yaşadığı dönemde birçok kez Nobel'e aday gösterilmiş, Umberto Eco ve Italo Calvino gibi pek çok İtalyan yazarı etkisi altına almıştır.

Faşizmin gölgesinde, hayali bir Güney Amerika ülkesi: Maradagàl. Vilayetin taşrasında bir villa, içeride ise yaşlı bir anne ile öfkeyle bilenmiş oğlu Gonzalo. Dışarıda hırsızlık söylentileri, gece bekçileri, bitmeyen tutanaklar; içeride, suçluluk ve sevginin didişmesi.

Gadda, Acıyı Bilmek'te hem kişisel yasın hem de bir ülkenin rüşvet, korku ve gösterişle örülü gündelik kötülüğünün kaydını tutuyor; bireysel kederle toplumsal çürümenin birbirini nasıl beslediğini anlatıyor. Barok bir dil, grotesk bir mizah ve acımasız bir berraklıkla.
Acının bilgisi, dünyanın gürültüsünde kayboluyor.

"Gadda'daki düzensizlik, aşırı bir düzen arzusundan doğar." Umberto Eco

"Gadda, yaşamın kaynayıp taşmasını, gerçekliğin sonsuz katmanlaşmasını ve bilginin içinden çıkılmaz düğümünü temsil etmeyi amaçlar." Italo Calvino