Ben bu hayatta en çok yazmayı severim...
Konuşmaktan çok yazmak.
Sevgimi, sevdiklerimi,
Yaşadıklarımı, yaşayamadıklarımı,
Öfkemi, hırsımı,
Olmayan nefretimi yazarım...
Bir kalemim, bir de kâğıdım vardır...
Bazen kalemimin ucundan kâğıtlara rahmet damlası,
Bazen alnımdan üzerime emekçi gibi ter damlası,
Bazen gözümden yüreğime bir gözyaşı damlası damlar.
Kalemim serttir sert olmasına da,
Kalbimin, kalemimin sertliğine yenilmesine
Asla izin vermem...
Bilirim ki sevgi de, nefret de paylaştıkça çoğalır...