Modernizm, gerçek bir anlam kaybıdır. Bu yönüyle hayatın anlamına dair bilgelik onun için belirsizdir. Postmodernizm ise hakikatin, anlamın ve gerçekliğin var olduğu bir dönemi anımsayacak kadar yaşlı değildir, gençliğin haşin sabırsızlığıyla düşünür. Hiç var olmamış derinliklere özlem duyma sorunu yoktur. İnsanın öleceğini bilerek yaşama tutunmaya çalışması, yaşamı bir tutkuya dönüştürmesi tuhaftır. Bu aslında rasyonel insanın kendi ölümsüzlüğüne duyduğu bilinçdışı bir güvenden kaynaklanır. Bu güven insan yıkıcılığının da kaynağını oluşturur.