Durmuş Kozanlı, insanın zamana direnmekten vazgeçtiği o sakin anları şiirlerinde büyük bir zarafetle anlatıyor. Aceleyle kurulan hayallerin, gecikmiş sevinçlerin ve kalbin yorucu beklentilerinin ardından gelen içsel bir ferahlık seziliyor dizelerde. Her mısra, insanın hayat karşısında hafiflemesini sağlayan bir teslimiyetin izlerini taşıyor.

Bu şiirlerde; rüzgârın yönüne değil, kendi iç sesine kulak verenlerin huzuru, zamanın akışına bırakıldığında şekillenen kaderin ince adımları ve insanın kendini hep yeniden kurmasına yardımcı olan sessiz bir kabulleniş bulunuyor. Zamanın bazen öğretmen, bazen de sığınak olduğu; insanı hem yontup hem de iyileştirdiği o derin döngü şairin kelimelerinde sakince akıyor. İnsan, her şeyi kontrol etmekten vazgeçtiğinde yaşamın doğal ritmiyle tanışıyor.

Bu kitap; hayatın hızına yetişmeye çalışırken nefes almayı unutanlara, zamana savaş açmak yerine onunla yürümeyi seçenlere yoldaş olsun.
Bu eser için sağladıkları kıymetli destek nedeniyle Tufanbeylinin Öğrencileri Derneği'ne gönülden teşekkür ederiz.

Zamani Akışına Bırak; çünkü bazen en doğru yol, zamanı kendi mecrasında akmaya bırakmaktır.