Bu kitap, süslü cümlelerin değil; yanmış, yorulmuş, ama hâlâ Allah'a yaslanmayı bilen bir yüreğin defteridir.
Ahmet Karazeybek'in şiirleri, büyük laflar etmez; pazardan dönen annenin torbasında, sabahın yedisinde ekmek taşıyan adamın terinde, bir sigaralık Ömrün kıyısında durur.
Burada şiir, edebiyat salonlarından çok kahve köşelerinde, rakı masalarında, cami avlularında ve sokak aralarında nefes alır.
Hayatla kavga eden değil, hayatı olduğu gibi kabul edip onunla konuşan bir ses vardır bu dizelerde: bazen sitemkår, bazen muzip, çoğu zaman teslimiyetle dolu.
İnsan eksilir, dünya geçer, söz kalır ve en sonunda, insanı yine insana bağlayan şey kalır.