Ahmet Haşim, Türkçe şiirin en çok "içe dönük" sanılan ama belki de en derin tarihsel kırılmaları estetik düzlemde taşıyan şairlerinden biridir. Bu çalışma, Haşim şiirine yerleşmiş "fildişi kule", "toplumdan kopuk lirizm" ve Avrupa merkezli akım okumalarını kökten sorguluyor.

Seher Özkök, Ahmet Haşim'in şiirini; öznenin inşası, doğa imgeleri, kayıp deneyimi ve yersizyurtsuzlaşma kavramları etrafında yeniden okuyor. Bahçeden göle, güneşten zamana, mazmun ikiliklerinden serbest kalan arzuya uzanan bu poetik yolculukta, Haşim şiirinin modernleşme sürecindeki estetik-politik karşılıkları titizlikle izleniyor.
Göl Saatleri ve Piyale başta olmak üzere Haşim'in şiiri; Deleuze & Guattari, Walter Andrews, Bachelard, Tanpınar ve Rancière'in düşünsel açılımlarıyla birlikte ele alınıyor. Böylece bu kitap, Ahmet Haşim'i yalnızca bir "duyarlık şairi" olarak değil, modern öznenin şiirsel kurucularından biri olarak konumlandırıyor.

Ahmet Haşim Şiiri'nde Özne, Doğa ve Yersizyurtsuzlaşma, Türk şiiri eleştirisine yeni bir kavramsal zemin kazandıran; Haşim'i bugünden yeniden düşünmeye çağıran, güçlü ve ufuk açıcı bir çalışma.