Sanat bir yanılsama mıdır yoksa ezoterik ve gnostik sembolleri "derinlik" diye yutturan, imgelemi "gerçeklik" diye pazarlayan bir aldatmaca mı? Eğer öyleyse, sanat sadece göz boyamaktan ibarettir. Oysa biz bu kitap boyunca bambaşka bir hakikatin izini sürdük: Sanat, ruhu ölüme hazırlar.

Bu iddiaya karşı çıkacak olanlar, önce burada incelenen filmlerle hesaplaşmalıdır. Çünkü sanat ölümle yüzleşmek değilse, neden bu filmlerin merkezinde Tanrı vardır? Neden insanla Tanrı arasındaki çatışma, neden bilimin Tanrı'yı ikâme etme arzusu sinemanın kalbinde tekrar tekrar yankılanır? Eğer sanat başka bir şey olsaydı, bu filmler kendi varlıklarıyla kendi sözlerini yalanlamaz mıydı?