Bu kitaptaki şiirler, yüksek sesle konuşmayan ama uzun süre akılda kalan bir duyarlılıkla yazılmış. Şair, aşkı idealize etmekten çok onu hatıralar, imgeler ve gündelik hayatın içinden geçirerek anlatıyor; bir gül, bir sokak, bir yağmur ya da bir bekleyiş anı anda hem kişisel hem de herkesin tanıdığı bir duyguya dönüşüyor. Dil yalın, imgeler erişilebilir; şiir okurdan özel bir donanım değil, yalnızca durup hissetmeyi talep ediyor. Bu metinler, büyük iddialar yerine içtenlikleriyle var oluyor; en güçlü yanları da tam olarak burada yatıyor: tanıdık bir duyguyu, sanki ilk kez yaşanıyormuş gibi hissettirebilmek.