SESİN BİTTİĞİ YERDE ANLATILAMAYANLAR BAŞLAR.

Milli Yaslar Müzesi'nin soğuk koridorlarında yankılanan bir annenin feryadı, bir berber koltuğunda kesilen sarı saçlarla birlikte yitip giden çocukluk, aynalardaki silüetini kusmak isteyen bir kadının içsel savaşı... Madunların Öyküleri Kekemedir, susturulmuş olanların, kenarda kalanların ve dilleri düğümlenenlerin dünyasına kapı aralıyor.
Bu öykülerde zaman doğrusal değil, döngüseldir; tıpkı bir salyangozun kabuğuna çekilmesi veya bir kadının acıya dayanamayıp bir ağaca dönüşmesi gibi. Devlet dairelerinin gri tozunda kaybolan memurlardan, geçmişin hayaletleriyle Cunda'nın taş evlerinde yüzleşenlere kadar herkes aynı sorunun peşinde: "Eğer madun konuşamazsa, hikâyesi nasıl anlatılır?"
Pemila Vural, dili parçalayarak yeniden kuruyor. Kelimelerin yetmediği, cümlelerin tökezlediği o karanlık ve puslu eşikte, madunların "kekeme" hakikatini şiirsel bir dille haykırıyor. Bu kitap, sadece bir öykü toplamı değil; bir hafıza kaydı, bir yas tutma biçimi ve imkânsız bir anlatının estetik direnişidir.
Dinlemeye hazır mısınız? Çünkü bazen en güçlü çığlık, kekeleyerek atılandır.