Aziz kardeşim, dil; gönlün aynasıdır. İnsan bazen bir sözle bir kalbi diriltir, bazen de fark etmeden bir kalbi yaralar. Gıybet dediğimiz şey de çoğu zaman "Ben kötü niyetle söylemedim." perdesinin arkasına saklanır. Hâlbuki gıybet, bir Müslüman kardeşini onun hoşlanmayacağı bir şeyle anmaktır; doğru olsa bile yaralayıcıdır. Kur'ân-ı Kerîm, "Birbirinizin gıybetini yapmayın" diye açıkça uyarır (Hucurât, 49/12). Bu uyarı, yalnızca dilimize değil; kulağımıza, kalbimize, niyetimize ve sohbet adabımıza da yön verir.
Bu kitap; "Sus!" diye sert bir tokat vurmak için değil, "Güzel konuş!" diye şefkatle elinden tutmak için hazırlandı. Çünkü gıybeti terk etmek, sadece bir günahı bırakmak değildir; aynı zamanda daha temiz bir kalbe, daha huzurlu bir aileye, daha bereketli bir dostluğa kapı açmaktır. İnsan, konuşurken çoğu kez "ne söylediğini" düşünür; oysa "neye dönüştüğünü" pek düşünmez. Gıybet; muhabbeti azaltır, güveni kırar, kalbi karartır, kalabalıkların içinde insanı yalnızlaştırır. Hele ki günümüzde grup sohbetleri, sosyal medya paylaşımları, dolaylı göndermeler, alaylı cümleler; gıybeti daha hızlı ve daha görünmez hâle getirdi.