Bulutların üstüne çıktığını sandı.
Hiç düşmeyecek bir yağmur olduğuna inandı.

Gelinliğini giydiği gün, hayatın artık kırılmayacağını düşündü.
Oysa bazı kırılmalar tam da "tamam" denildiğinde başlar.

İnsan bazen en çok inandığında kaybeder.

Duvağını açtığında bir cennet görmeyi bekliyordu.
Karşısına çıkan şey, gerçeğin ta kendisiydi.
Cehennem sanıldığı gibi yalan söylemez.
Sadece doğruları ateşten yapar.

Bir zaman makinesi isteseydi, acıdan kaçmak için değil, bazı anları geri çevirmek için isterdi.
Çünkü bazen kurşun yaralamaz.
Asıl yaralayan, o kurşunun kimden geldiğidir.

Mutlu sonlar masallara aittir.
Onların hikâyesi ise bir masal değildi.

Bu, inandıkça derinleşen bir düşüşün ve gerçeğin gözlerinin içine bakmanın hikâyesi.