Önem vermediğimiz olaylar, bizim için sıradanlaşan eşyalar, farkına varamadığımız hisler... Bütün bu arada kalmış, kuytu köşeye saklanmış meseleler insanı aslında olduğundan daha fazla etkiler.

Yeryüzünde her insanın sahip olduğu iki şey vardır: ismi ve hatırası. Bazen radyoda çalan bir türkü alıp götürür gözlerin bakıp da göremediği diyarlara, bazen de bir dükkân camına asılı yazıdır insanı mekândan ve zamandan silen. Mâzinin eşsiz tadı yağmur yağarken pencere pervazına gelir konar. İnsan, birbirinden farklı vakitlerde ve yerlerde tanıdığı insanları karşısına alır. Yaşadığı olaylar birbirinden bağımsızmış gibi görünse de bir bağ kurar aralarında. Sergi gezmek gibidir o an. Her biri farklı renkte, farklı dokuda ama her biri diğerinin parçası mahiyetinde.

Günümüz insanının arayışları, umutları, her şeyin çok ön planda olduğu çağımızda arka planda kalmış insanları, hayatları ve eşyalarıyla gönüllere dokunan bir eser.