Karanlık çok karalık bir geceydi. Hani zifiri derler ya o cinsten. Eylül sonu olmasına rağmen hava sıcak sayılırdı ama fark edilmese de gökyüzünü kaplayan koyu gri bulutlar nedeniyle gökte tek bir yıldız bile görünmüyordu. Her zaman görülen kaya ve ağaç silüetleri de bu yüzden görünmüyordu. Genç adam, sırtına astığı torbaya bağladığı ipleri eliyle kontrol etti. Sağlam görünüyordu. Atını bu kapkara gecede Hırka tepesi yönünden İris Irmağına doğru deli gibi koştururken şayet onlarca kez bu yolu kullanmamış olsaydı bir dere çukuruna düşmemesi, ya da bir kayaya çarpmaması mümkün değildi. Irmağa doğru yıldırım hızıyla inerken önce birbiri ardına onlarca şimşek çaktı ardından bunu kulakları sağır eden gök gürültüleri takip etti. Bu giderek artan cehennem ortamına sonradan yıldırımlar ve iliklere işleyen yağmurlu ve soğuk bir rüzgâr da eklendi.