Celal Hoca çok okurdu. Sürekli okur, her fırsatı bir kitaba dönüştürürdü. Okumak adeta onun için bir tutku, bir hayat biçimiydi. Dini ilimlerin yanı sıra felsefe ve edebiyat alanında da derinleşmiş; özellikle felsefi ve kelami meselelerde kendisini ciddi anlamda geliştirmişti. Bu konularda kendisine danışan pek çok kişi vardı. Ancak içlerinden biri farklıydı.
Kafasına bir soru takıldığında, zihnini kurcalayan bir mesele olduğunda, günün hangi saati olursa olsun Celal Hoca'nın kapısını çalan isim Nureddin Topçu'ydu.
Bir gece geç saatlerde Nureddin'in zihni yine sorularla doluydu. Sabahı bekleyemedi; meseleleri mutlaka netleştirmeliydi. Vakit geç olmasına rağmen Celal Hoca'nın evine gitti ve kapıyı çaldı. Kapıyı Celal Hoca açtı. Nureddin'i görünce tebessüm ederek içeri buyur etti. Aslında bu saatlerde gelmesine alışmıştı. Başkası olsa belki bu kadar müsamahakâr davranmazdı; fakat söz konusu Nureddin olunca kapısı da gönlü de açıktı.
Çünkü Celal Hoca, Nureddin'le sohbet etmeyi sever, onun zihninde filizlenen düşüncelerin gereksiz dallarını sabırla budardı.