Duygu sağanağında bardağına doldurabildiğin
bir bardak ilham şerbetidir şiir.
Sonlu ömrün kezzap yarasına inat,
sonsuzluğun türküsüne adanan büyülü nefestir.
Duygu ve düşüncelerin, gömlek giymiş hâlidir.
Okyanustur şiir, hiç gelir mi tasvire?
Göklere değer kubbesi, arşa erişir sesi.
Şiirdir, gönlün en büyülü nefesi...
İşte bu eksende "Heybemdeki Nakışlar"
aşkın, hasretin ve yaşamın sessiz fısıltılarından, 
sonsuz çığlığından ve içsel sorgulamalarından
örülmüş bir yolculuktur.
Özellikle sorularla ilerleyen yapının, 
okuyucunun şiire katılımını artırarak 
içsel bir yankı oluşturması ve şiirin dokusunu, 
yalnız bireyin ya da okurun değil, insanlığın 
ortak sancısına dönüştürmesi beklenmektedir.
Her şiir; Simurg'un kanadına nakşedilmiş 
bir esrâr gibi aşkın ateşinden geçerek olgunlaşır;
okurun yüreğine şifa, suskunluğuna ses olur.
Her mısra, heybede saklı bir nakış ve 
iç yanığın sessiz bir tanığıdır.
Haydi, şimdi kitabın kapağını aralayıp 
şiire buyurmaz mısınız?..
Hiçbir gönül, şiirsiz kalmasın.
Şairin dili, âşıklara şifa olsun efendim...