Yağmurun sesiyle uyanan bir adam... Kalbinde biriken tozları her sabah yeniden yoklayan bir yalnızlık... Kadir, sustuğu her cümleyi yağmura emanet etmiş bir adamdır. Yıllar önce yarım kalmış bir nikâhın, gönderilmemiş mektupların ve açıklanamayan bir gidişin gölgesinde yaşar. Onu terk ettiğini sandığı bir kadının ardında bıraktığı sessizlik, aslında sevginin en ağır biçimidir: Koruyarak kaybolmak. Menekşe ise annesinin suskunluğunda büyüyen bir sorudur. Defter aralarına saklanmış kelimeler, sararmış zarflar ve yağmurla birlikte hatırlanan bir isim... Her satır, geçmişin üzerindeki tozu kaldırırken gerçeğe biraz daha yaklaşır. Bir gün yollar kesiştiğinde, yıllardır saklanan sır gün yüzüne çıkar: Hastalıkla örülmüş bir fedakârlık, acıtmamak için seçilmiş bir ayrılık ve kalpte korunan bir vefa. Bu anlatı, sevmenin her zaman kalmak olmadığını; bazen gitmenin, susmanın ve geride bir ışık bırakmanın da aşkın dili olduğunu fısıldar. Çünkü bazı duygular yaşanmaz, korunur. Ve bazen bir kalpte kalan toz, başka bir kalpte ışığa dönüşür.