Bu kitap teselli etmez. İkna etmeye çalışmaz. Okuru sevmezmiş gibi yapar.

Buradaki şiirler tanrıyla hesaplaşır, zamanla kavga eder, aşkı kutsamaz, kalabalıkları aklamaz. Bir nehir üşür mü sorusuyla başlar, ölü kalabalıkların ortasında susarak devam eder. Kimi zaman bir dut ağacının altında, kimi zaman cehennemin ağzında yazılmıştır. Bu dizelerde herkes biraz suçludur: Şair, okur, tanrı, zaman... Şiir burada bir süs değil; bir kayıt, bir itiraz, bir yaradır. Eğer şiiri hâlâ çok güzel olmak zorunda sanıyorsan, bu kitap sana göre değil. Ama şiirin kanayabileceğini, direnebileceğini ve susarak bağırabildiğini biliyorsan, sayfayı çevir. Bu kitap tam sana göre...