Muhammed Lütfi Cuma, bu eserinde İslam felsefesinin Doğu'daki ve Batı'daki tarihsel yolculuğunu ele alıyor. Felsefenin zaman içindeki dönüm noktalarını ve siyasî dönüşümlerle birlikte bir coğrafyadan diğerine geçişini ayrıntılı biçimde inceliyor.
İslam'da Abbasî döneminin başlarında belirginleşmeye başlayan felsefî düşünce, içinde geliştiği kültürel atmosferden, filozofların yaşam öykülerinden, çevrelerinden, gelecek tasavvurlarından ve dünyaya bakışlarından ayrı düşünülemez.
Bu eser, konuyu işte bu çerçevede bütüncül bir perspektifle ele alıyor. Öyle ki yazar, 1909 yılında Lyon Üniversitesi'nde (Fransa) başladığı bu projeyi, Kahire'ye döndükten sonra da sürdürmüş ve eser nihayet 1927'de yayımlanmıştır, yani neredeyse yirmi yıllık bir çalışmanın ürünüdür.
Kitap, İslam felsefesi alanında iz bırakmış tüm önemli düşünürleri kapsıyor; Doğu'daki el-Kindî, el-Fârâbî, İbn Sînâ, İbn Miskeveyh, İbnü'l-Heysem, İhvân-ı Safâ ve el-Gazzâlî'den; Batı'daki İbn Bâce, İbn Tufeyl, İbn Rüşd, İbn Arabî ve İbn Haldûn'a kadar geniş bir yelpazedeki İslam felsefecilerini inceliyor.