İpler Dolaşınca iç gerilimi, ritmi ve duygusal yoğunluğu titizlikle oluşturulmuş öykülerden meydana geliyor. Öykü burada yalnızca anlatılan bir metin değil, okurun havasını teneffüs ettiği bir dünyaya dönüşüyor âdeta.
Veysel Altuntaş, öykü türünün imkânlarını kullanarak aşkı ve ayrılığı, yapay zekâyı ve insanın kadim yalnızlığını, gerçeklikle hayalin birbirine değdiği o ince hattı, bugünü ve geçmişi yan yana getiriyor.
Sürpriz sonlar, içe dönük sorular ve bitmeyen bir arayış hissiyle örülü İpler Dolaşınca'da her öykü, kendi evrenini kurarken okuru da bu atmosferin doğal bir parçası hâline getiriyor.