Bazı insanlar hayatları boyunca seslerini yükseltmez.
Bağırmazlar. Talep etmezler. Sadece dayanırlar. Dilek
Ağacı Değilsin, dört duvar arasında kalan
hayatları, yarım sanılan ama çoktan tamamlanmış
ilişkileri, şehirden adaya kaçan yorgun erkekleri, saçları
hiç okşanmamış kadınları ve insanın en çok kendisine
borçlandığı anları anlatan öykülerden oluşuyor. Bu
kitapta kahramanlar büyük cümleler kurmaz. Onlar
daha çok susar. Çünkü bazı suskunluklar, bütün
açıklamalardan daha ağırdır. Kapadokya'da bir taşın
üzerine uzanıp hayata yeniden tutunan bir kadın,
Beşiktaş'ta dört duvar arasında kendi çöküşünü
yaşayan bir adam, kapı zillerine bile yabancılaşmış eski
bir dostluk ve adalara doğru giden vapurlarda
kendinden kaçarken kendini bulan insanlar... Her
öyküde ortak bir his dolaşır: İnsan, başkalarının
dileklerini taşımak zorunda değildir. "Senin üzerine
dilek adayıp, çaput bağlamalarına izin verme..." diyen
bu metinler, okuru yargılamaz. Yol göstermez.
Teselli etmez. Sadece aynayı tutar.
Ömür Kardaş, gündelik hayatın içinden çekip aldığı
karakterlerle, okuru yüksek sesle değil, fısıltıyla sarsan
bir anlatı kuruyor. Bu öyküler bittiğinde insan şunu
fark ediyor: Bazı kitaplar okunmaz, insanın içine
yerleşir.