İbn Haldûn'un siyaset ve toplum düşüncesi, devleti ideal ilkelerden ziyade insan doğasının, toplumsal dayanışmanın ve tarihsel zorunlulukların ürünü olarak kavramayı mümkün kılar. Bu çalışma, onun yaklaşımını merkeze alarak iktidarın kökenini, sürekliliğini ve çözülüşünü metafizik varsayımlardan arındırılmış bir perspektifle ele alır. Böylece devlet, kutsallaştırılmış bir amaç ya da salt bir tahakküm aracı olarak değil, insan topluluklarının tarihsel tecrübeleri içinde ortaya çıkan zorunlu bir örgütlenme biçimi olarak okunur. İbn Haldûn'un bu gerçekçi tutumu, onu yalnızca İslam siyaset düşüncesi içinde değil, küresel siyaset teorisi tartışmaları açısından da özgün bir konuma yerleştirir.
Asabiyet kavramı, bu analizde devletin hem kurucu hem de çözücü dinamiği olarak yeniden değerlendirilir. Toplumsal dayanışmanın siyasi iktidarı mümkün kılan enerjisi, refah ve yerleşik hayatla birlikte nasıl aşınmakta, bu aşınma iktidarı neden giderek zor ve bürokrasiye bağımlı hâle getirmektedir? Din, adalet, hilafet ve saltanat gibi kavramlar bu çerçevede idealize edilmeden, tarihsel işlevleri ve sınırlarıyla ele alınır. Meşruiyetin ilahi onaydan ziyade toplumsal ihtiyaçlar ve güç dengeleri üzerinden nasıl üretildiği açık biçimde ortaya konur.
İbn Haldûn'un döngüsel tarih anlayışı ve insan doğasına dair gerçekçi tespitleri, modern siyaset teorileriyle dikkat çekici temas noktaları kurar. Devletlerin neden çöktüğü, iktidarın hangi koşullarda sürdürülebilir olduğu ve adaletin neden yalnızca ahlaki bir erdem değil, yapısal bir zorunluluk olduğu soruları, tarihsel-sosyolojik bir açıklama zemininde yanıtlanır. Bu çalışma, İbn Haldûn'u geçmişin büyük bir düşünürü olmanın ötesinde, bugünün siyaset ve toplum tartışmalarına hâlâ söz söyleyebilen canlı bir teorisyen olarak yeniden konumlandırmayı amaçlar.