"Hiçbir şey kalıcı değil.
İşte bu yüzden bu kadar hafifsin."
Sonsuz Akarsu'nun kıyısında, unutuşun bereketiyle kutsanmış Lethoralar için geçmişin de geleceğin de bir hükmü yoktur. Ne dünün pişmanlığı ne de yarının hırsı... Ta ki Elaris'in en yüksek dalı, evrenin hafızasını taşıyan Noyra, Lirun'un avuçlarına düşene dek.
Noyra dalı, sadece bir ağacın değil, tüm varoluşun sarsılmaz dengesini bozar. Su aynasını kaybeder, unutuşun ince perdesi yırtılır ve kadim köklerde saklı kalan gölgeler uyanmaya başlar.
Şimdi, bir Teynor rehberi olan Arenor ve masumiyetinin ağırlığı altında ezilen Lirun için geri dönüşü olmayan bir yolculuk başlamaktadır.
Hatırlamak bir lütuf mu, yoksa ruhu geçmişe zincirleyen bir ağırlık mıdır?

Kendi karanlığına bakmaya cesaret edemeyen bir kalp, ışığın asıl kaynağını bulabilir mi?

Elaris'in nefesi kesilmeden önce, parça bütüne dönmeli; gölge, ışıkla el sıkışmalıdır. Çünkü gerçek denge, kusursuzlukta değil, kırıkların arasındaki o eşsiz sızıda saklıdır.