Ma'lûmdur ki insanın kemâli, servet ve kuvvetle değil, ilm ü ma'rifetle tekemmül eder. Zîrâ mal, devr-i dâim içinde elden ele dolaşır; şöhret, rüzgâr misâli eser, geçer; fakat kalpte meknûn ilim nûru sönmez. Mekteb ve medresede tahsîl olunan yalnız satır bilgisi değildir; sadrı açan, kalbi tenvîr eden bir feyizdir. Kişi her gün kendine "bugün dünden ne fazla öğrendim?" suâlini sormadıkça, ömrün bereketi eksilir. Üstadlar buyurmuşlardır ki: "Ârif, bildiğiyle amel edendir." Bilgiyi süs diye taşıyanın hâli, susuz yolcuya su resmini göstermek gibidir. İlim, edeble birleştiğinde kemâl doğar; edebsiz ilim ise keskin bıçak gibi incitir. Genç dimağlara tavsiyem odur ki, kitapları kuru lafzıyla değil, hikmet mânâsıyla mütâlaa edeler; her paragrafın ardında gizlenen niyet ve nükteleri tahlîl edeler. Zîrâ kelâmın kalbî yankısı, sayfalardaki siyah mürekkebin çok ötesindedir. Netîce-i kelâm, ilmi kendine mihver edinen, hem kendini ıslâh eder, hem de cemiyete hizmet eder; dünya ve âhirette yüz akıyla anılır.