Koşarak her şeyi gördüğünü sanan Sinco, bir gün durmak zorunda kalır... Ve o an, aslında hiçbir şeyi gerçekten görmediğini fark eder. Yavaş ama dikkatli bir kaplumbağa, ona ormanın bambaşka bir yüzünü gösterir: Bir çiçeğin üzerindeki arıyı, sudan sıçrayan balığı, birlikte çalışan karıncaları... Bazen hayatın en güzel anları, acele edenlere değil, durup bakabilenlere görünür. Çünkü orman zaten hep oradaydı... Sadece görülmeyi bekliyordu.