Bazı hikâyeler anlatılmak için değil... anlaşılmak için vardır. Nice, geçmişinin ağır yükünü taşıyamadığında kendini bir terapi kliniğinin sessiz koridorlarında bulur. Burada herkesin bir hikâyesi vardır: Kaybolan çocuklar, geri dönemeyen aşıklar, affedilemeyen hatalar ve susturulmuş acılar... Ama Nice'in hikâyesi yalnızca geçmişle ilgili değildir. Çünkü bazı anılar, insanın zihninde değil, ruhunda yaşar. Bir gün karşısına çıkan solgun mavi gözlü bir adam, onun yıllardır sakladığı yaralara dokunur. İkisi de kırılmıştır. İkisi de
kaybolmuştur ve ikisi de kendi karanlıklarıyla yüzleşmek zorundadır. "En kötüsü ne biliyor musun doktor? Görünmez olmak... En yakının bile seni görmediğinde, dünya ile arana bir duvar örülüyor." Peki insan, geçmişinin karanlığından gerçekten kurtulabilir mi? Yoksa bazı acılar, insanın kaderine yazılmış bir gölge gibi onunla yaşamaya devam mı eder? Anla Beni,
suskunlukların, yaralı ruhların ve görülmeyi bekleyen bir kalbin hikâyesi. Bazen iyileşmek için tek bir şey yeterlidir: Birinin seni gerçekten görmesi.