Sözcüklerle değil, suskunluklarla; söylenenlerle değil, söylenemeyenlerle. Çünkü asıl anlatı hep oradaydı  yarım kalan soruların ardında, yanlış anlaşılan bakışların derininde, kırık dökük merdivenlerin çıkmadığı duvarlarda.

Savaşkan İlmak, Nöbetçi Çevirmen'de kendini ve dünyanın sesini aynı anda tercüme etmeye girişiyor. Şubat'ın altısında on bir vilayetin yıkılışını, bir annenin yanında geçen tek geceyi, ışık hızıyla bile erişilemeyen uzaklıkları ve en zorlu çeviriyi  kendini anlatmayı  tek bir nefeste aktarıyor.

"Biz ne diyoruz, karşımızdaki ne anlıyor?" sorusu bu kitabın hem ilk hem son cümlesidir. Ve cevap belki hiç net olmayacak  ama bu şiirler, o belirsizliğin tam ortasında bir kapı aralar.

Belki Savaşkan İlmak şiirinin sizi sürüklediği yerde bir çevirmene hiç ihtiyaç duymayacaksınız; ama belki de bu şiirler, ışığı gece yarısı kapanmamış bir çevirmenle buluşturacak sizi.