Anne!
Ben geldim
Bahçende yeşermekle mükellefim
Acımı anlayacak bir yürek varsa
O da bahçenin hafızasıdır
Anılardan başka sığındığım bir şey kalmadı Ve o kır bülbülü
Hâlâ hüzünle konuyor gül goncasına
O hüzün çiçeği beni şefkatle saracaktır
Ve ben de bahçenin gelini olacağım
O sümbül kaç kırık beyazlıkta var?
Kırık olan her şeyde yaşama inan ey şaiir Çünkü sen artık evdesin...