"İstanbul'un uğultusunun bile sızamadığı o uzak tepede, sayılar konuşmazdı. Sayılar sadece beklerdi."
Deniz Simya, kitapları küle dönüştürülmüş bir çocukluğun içinden yükselen sessiz çığlıkları, 6392 numaralı dosyada bir araya getiriyor. "İyi olmaya çalışmayın, acılarınızı sevin." Küllerinden doğan bu sessiz koroya kulak verin. Çünkü bazen en büyük güç, kendi enkazını sevebilmekte saklıdır.
Bu bir kurgu değil; mermer soğuğunun, rutubetli duaların ve yanan kitap islerinin arasından süzülen bir 'ruh otopsisi'. Perde açılıyor, numaralanmış suretler sırasını bekliyor.
"Çünkü bazıları yaşamaz, sadece kendi yangınında kül olur."