"OSMAN! ALLAH'TAN NİYAZIM ODUR Kİ ÖMR-Ü DEV­LETİN BER­BAT OLUP, BENİ ÖM­RÜM­DEN NİCE MAH­RUM EYLEDİNSE, SEN DAHİ BEH­RE­MEND OL­MA­YA­SIN!!!"

Ku­la­ğın­dan git­me­yecek sesim. Sonra hı­rıl­tı­la­rı sa­ra­cak seni, son ne­fe­si­min... Esir ede­ce­ğim ben­li­ği­ni. Ce­vap­sız so­ru­lar kıs­ka­cın­da bo­ğa­ca­ğım seni. Gö­zü­nü uy­ku­ya her ka­pa­dı­ğın­da aynı meşum kâbus de­lecek uy­ku­nu. Benim yüzüm be­li­recek rü­yan­da her daim. Bed­dua bed­dua üs­tü­ne du­ya­cak­sın... Sonra ya­pı­şa­cak el­le­rim bo­ğa­zı­na. Sı­ka­cak, sı­ka­ca­ğım. Uya­na­cak­sın kan ter için­de. Artık ha­ya­lim her an yanı ba­şın­da ola­cak bir ze­ba­ni gibi. Ak­lı­nın ta içine gir­miş gi­bi­yim; bed­du­ama devam ede­ce­ğim, hiç sus­ma­ya­cak gi­bi­yim. Kı­ya­me­te kadar sü­recek gi­bi­yim...