Korkudan dönemediğimiz köşeler
Düşerdim katıksız her gün
Dizim yüzüm gözüm parçalanırdı
Şaşardım düşmeyen insanlara
Ben düşmemeyi büyümek sanırdım
İnsanların on bir punto acıları vardı bilirdim
Okul bahçesine ninesinin selası okunan arkadaşıma
duymasın diye adını bağırarak şarkı söylerdim
Hâlbuki duyacaktı çıktığında
Hâlbuki eve gidince bilecekti öğle namazında
Ben yine de ne kadar geç bilirse
İyi olur dediydim serendipçe